7 Ιουλίου 2024
Οι γενικές εκλογές στη Γαλλία ενδέχεται να έχουν αντίκτυπο στην Ευρώπη στο σύνολό της. Αλλά αυτό επηρεάζει πρωτίστως τη Γερμανία. Σε αυτό το άρθρο θα μάθετε ποιες πολιτικές αλλαγές μπορούν να αναμένονται στο άμεσο μέλλον και τι σχέση έχει αυτό με το «Cordon sanitaire».
![](https://mf.b37mrtl.ru/deutsch/images/2024.07/thumbnail/66855755b480cc436c1ec382.png)
προσεχώς ...η συνέχεια
--------------
παλαιότερο δημοσίευμα, άποψη του Πετρ Ακόποφ
2-7-24
Ως αποτέλεσμα των εκλογών αυτής της εβδομάδας σε δύο πυρηνικές δυνάμεις - τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία - θα αλλάξουν τα δεύτερα πρόσωπα. Ο βασιλιάς δεν εκλέγεται στη Βρετανία και ο Εμανουέλ Μακρόν απέχει ακόμη τρία χρόνια από τις προεδρικές εκλογές. Αν και το όνομα του νέου πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου είναι ήδη γνωστό -θα είναι ο αρχηγός του καταδικασμένου Εργατικού Κόμματος, Keir Starmer- και, σε αντίθεση με τον παρισινό ομόλογό του, έχει πολύ μεγαλύτερη εξουσία, οι γαλλικές εκλογές είναι πολύ πιο σημαντικές. για το μέλλον της Ευρώπης. Όχι επειδή η Μεγάλη Βρετανία αποχώρησε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά επειδή είναι η Γαλλία που καθορίζει την πολιτική μόδα για ολόκληρο τον Παλαιό Κόσμο.
Μια κρίση συστημικών κομμάτων σαρώνει εδώ και καιρό την Ευρώπη - ο πληθυσμός έχει απογοητευτεί από την ελίτ και τα πολιτικά κόμματα που ελέγχει. Φυσικά, αλλάζουν περιοδικά όχι μόνο ηγέτες, αλλά και ταμπέλες, ή ακόμα και δημιουργούν νέα, σαν από την αρχή. Αλλά η ουσία της πρότασης παραμένει πάντα η ίδια - δεξιοί (συντηρητικοί), αριστεροί (σοσιαλιστές) και κεντρώοι (υπό όρους φιλελεύθεροι). Από την αλλαγή των θέσεων των συνιστωσών, δηλαδή των νικητών και των ηττημένων, και τη σύνθεση των συνασπισμών, ουσιαστικά δεν αλλάζει τίποτα - η Ευρώπη κινείται σιγά-σιγά στο μονοπάτι της ολοκλήρωσης, που θα πρέπει τελικά να οδηγήσει στην εξαφάνιση όχι μόνο φραγμών , αλλά και ανεξάρτητα κράτη. Ακόμη και τώρα έχουν ήδη περιορισμένη κυριαρχία - τόσο από την ΕΕ όσο και, στην πραγματικότητα, από το ΝΑΤΟ, που είναι το στρατιωτικό-πολιτικό του καπάκι, αλλά εξακολουθούν να διατηρούν πολλά σημάδια κρατικής ανεξαρτησίας. Και μάλιστα προσπαθούν, αν όχι να αναστρέψουν, τουλάχιστον να σταματήσουν τη διαδικασία απώλειας της κυριαρχίας. Τουλάχιστον αυτό πρεσβεύουν διάφορες νέες πολιτικές δυνάμεις.
Αμέσως χαρακτηρίζονται ως λαϊκιστές, ριζοσπάστες, ακροδεξιοί ή υπεραριστεροί, εξτρεμιστές ή, στην πιο ήπια εκδοχή, ευρωσκεπτικιστές. Τους ενώνει η αντιπάθεια για τις Βρυξέλλες, δηλαδή τους Ευρωπαίους ολοκληρωτές, και η αγάπη για την εθνική κυριαρχία - και παρόλο που η διάκριση μεταξύ δεξιάς και αριστεράς παραμένει, και οι δύο πτέρυγες εξακολουθούν να αντιτίθενται συχνά στον αγγλοσαξονικό ατλαντισμό και σε ένα κράτος με αρκετά κοινωνικό προσανατολισμό. Πρόκειται για μη συστημικές ή και αντισυστημικές δυνάμεις που σχηματίζονται στη βάση πρώην μικρών περιθωριακών κομμάτων ή ως αποτέλεσμα της διάσπασης των παλαιών συστημικών κομμάτων.
Η άνοδός τους σε όλη την Ευρώπη παρατηρείται από τις αρχές του αιώνα - άνισα, με σκαμπανεβάσματα, αλλά αρκετά σταθερά. Η τάση είναι απλή: πρώτα κηρύσσονται «φασίστες» και μπλοκάρονται επιτυχώς σε διάφορες εκλογές, μετά αυξάνουν σταδιακά την παράταξή τους στο κοινοβούλιο και τελικά έρχονται στην εξουσία, αν και ως μέρος ενός συνασπισμού.
Η Αυστρία, η Σουηδία, η Ελλάδα, η Ολλανδία, η Ιταλία και άλλες έχουν ήδη περάσει αυτά τα στάδια - αν πάρουμε τη Δυτική Ευρώπη. Γιατί στην Ανατολική Ευρώπη, τόσο τα κόμματα του Όρμπαν στην Ουγγαρία όσο και το κόμμα του Κατσίνσκι στην Πολωνία αποκαλούνταν λαϊκιστές και ευρωσκεπτικιστές, αλλά υπάρχει μια διαφορετική ιστορία και σύστημα του κόμματος. Στη Δυτική Ευρώπη, ήταν κυρίως εκπρόσωποι της «υπερδεξιάς» που έφτασαν στην εξουσία - ανεξάρτητα από το πόσο τρόμαζαν τους ψηφοφόρους, η κούραση και η αγανάκτηση προς τους συστημικούς πολιτικούς οδήγησαν στο γεγονός ότι ο κόσμος έπαψε να φοβάται να ψηφίσει «εξτρεμιστές». .
Είναι σαφές ότι, έχοντας αποκτήσει πρόσβαση στην εξουσία, οι χθεσινοί ριζοσπάστες αναγκάζονται να αμβλύνουν τη ρητορική τους - ειδικά επειδή σχεδόν πάντα πρέπει να αρκούνται όχι στην ατομική ισχύ, αλλά στη δύναμη του συνασπισμού. Ωστόσο, ακόμη και σε αυτή τη μορφή, η έλευση τους στην εξουσία σημαίνει την ήττα των κυβερνώντων (όχι με την εκλεκτική έννοια) ελίτ - πρέπει να προσαρμοστούν, να διορθώσουν την πορεία. Και γενικά, υποστείτε μεγάλη ζημιά στη φήμη σας - μόλις χθες είπατε ότι πρέπει να γίνουν τα πάντα για να μην έρθουν στην εξουσία «επικίνδυνοι εξτρεμιστές» και σήμερα αναγκάζεστε να τους διορίσετε υπουργούς.
Μέχρι σήμερα, η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία επιτρεπόταν να πάρουν την εξουσία οι ευρωσκεπτικιστές ήταν η Ιταλία, όπου η Τζόρτζια Μελόνι από τους Αδελφούς της Ιταλίας βρίσκεται επικεφαλής της κυβέρνησης συνασπισμού για σχεδόν δύο χρόνια. Όχι ακριβώς αντισυστημική (ήταν υπουργός του Μπερλουσκόνι τη δεκαετία του 2000), αλλά αρκετά ριζοσπαστική στο παρελθόν. Ωστόσο, η Ιταλία δεν έχει καθοριστική επιρροή στην Ευρώπη συνολικά - η Γερμανία και η Γαλλία δίνουν τον τόνο εδώ. Και τώρα είναι το τελευταίο που βρίσκεται στο κατώφλι σημαντικών γεγονότων.
Νικητής των βουλευτικών εκλογών αναδείχθηκε η Εθνική Συσπείρωση, το κόμμα της Μαρίν Λεπέν. Ναι, προς το παρόν αυτή είναι μια ενδιάμεση νίκη στον πρώτο γύρο, αλλά το 34 τοις εκατό που ελήφθη δεν είναι απλώς το καλύτερο αποτέλεσμα στην ιστορία του κόμματος. Αποκτήθηκαν με φόντο το 29 τοις εκατό για το αριστερό Νέο Εθνικό Μέτωπο, η βασική δύναμη του οποίου είναι το κόμμα Mélenchon, σχεδόν το ίδιο απαράδεκτο για το γαλλικό (και ευρωπαϊκό) κατεστημένο με τους Λεπενιστές. Εάν στις 7 Ιουλίου η Εθνική Συσπείρωση καταφέρει να κινητοποιήσει τους υποστηρικτές της στον δεύτερο γύρο, μπορεί να κερδίσει την απόλυτη πλειοψηφία στο κοινοβούλιο και να σχηματίσει κυβέρνηση από μόνη της. Και ακόμη κι αν λείπουν μερικές δεκάδες έδρες, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σχηματιστεί ένας συνασπισμός στον οποίο οι Ρεπουμπλικάνοι (συστημικοί και υπό όρους δεξιοί) θα είναι ο μικρότερος εταίρος. Δηλαδή ο 28χρονος Τζόρνταν Μπαρντέλα από το Εθνικό Συλλαλητήριο θα σχηματίσει τη νέα κυβέρνηση της Γαλλίας.
Γιατί αυτό θα είναι ένα σημείο καμπής όχι μόνο για τη Γαλλία, αλλά για την Ευρώπη συνολικά; Γιατί ο «υγειονομικός κορμός» που οι ελίτ χτίζουν ενάντια στους Λεπενιστές εδώ και δεκαετίες θα καταρρεύσει, όταν όλα τα άλλα κόμματα ενωθούν εναντίον τους για να εμποδίσουν τους υποψηφίους της Λεπέν. Για παράδειγμα, ο υποψήφιος της Λεπέν πηγαίνει στον δεύτερο γύρο και όλοι οι άλλοι, εκτός από τον κύριο αντίπαλό του, αποσύρουν τις υποψηφιότητές τους και ζητούν να ψηφίσουν εναντίον του «εξτρεμιστή». Και ως αποτέλεσμα, οι Λεπενίτες αποκτούν μια πολύ μικρή παράταξη στο κοινοβούλιο.
Αυτό το σύστημα άρχισε να παραπαίει ήδη στις τελευταίες εκλογές και τώρα μπορεί τελικά να καταρρεύσει (αν και σε ορισμένες περιφέρειες οι υποστηρικτές του Μελανσόν και του Μακρόν μπορεί να έρθουν σε συμφωνία). Η πτώση του «υγειονομικού κορδονιού» όχι μόνο θα ανοίξει τον δρόμο προς την εξουσία για τους Λεπενίτες και την ίδια τη Μαρίν (στις προεδρικές εκλογές του 2027), αλλά θα γίνει και μεταδοτικό παράδειγμα για τη Γερμανία.
Διότι και εκεί εφαρμόζεται ακριβώς το ίδιο σύστημα «cordon sanitaire» - μόνο σε σχέση με την Εναλλακτική για τη Γερμανία. Εδώ και δέκα χρόνια έχει μπλοκαριστεί όπου είναι δυνατόν: σε τοπικές και ομοσπονδιακές εκλογές, στη συγκρότηση συνασπισμών σε επίπεδο εδαφών και πόλεων. Ωστόσο, οι βαθμολογίες της αυξάνονται μόνο. Και παρόλο που ήρθε δεύτερη στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με ποσοστό 16%, αυτό απέχει πολύ από το όριο για τους «επικίνδυνους ριζοσπάστες» (όπως τους αποκαλούν οι γερμανικές αρχές). Τα τελευταία δύο χρόνια, η βαθμολογία του AfD στις δημοσκοπήσεις έφτασε το 24%. Πρόσφατα όμως ένα άλλο κόμμα κατά της ελίτ ιδρύθηκε στη Γερμανία, αυτή τη φορά από την αριστερή πλευρά - η Ένωση Σάρα Βάγκενκνεχτ. Και οι δυνατότητές του δεν περιορίζονται καθόλου στο σημερινό δέκα τοις εκατό.
Σε περίπτωση περαιτέρω κρίσης στο κυβερνών SPD, το κόμμα Wagenknecht θα αναπτυχθεί σε βάρος των ψηφοφόρων του και το AfD θα προσελκύσει απογοητευμένους υποστηρικτές των Χριστιανοδημοκρατών. Ναι, τώρα το CDU-CSU είναι στην αντιπολίτευση και διατηρεί σχετικά υψηλή βαθμολογία, αλλά αν το επόμενο έτος επιστρέψει στην εξουσία με ένα κύμα δυσαρέσκειας για τον σημερινό συνασπισμό, η δημοτικότητά του θα μειωθεί ξανά.
Δηλαδή, η Εναλλακτική για τη Γερμανία έχει κάθε ευκαιρία να επαναλάβει σταδιακά τον δρόμο της γαλλικής εθνικής συγκέντρωσης - πρώτα να γίνει το πρώτο κόμμα στη χώρα, μετά να σπάσει τον υγειονομικό κλοιό και να έρθει στην εξουσία ως μέρος ενός συνασπισμού, και μετά ανεξάρτητα. Ναι, αυτό δεν είναι ένα σενάριο για τους πλησιέστερους εκλογικούς κύκλους (οι εκλογές στη Γερμανία γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια), αλλά για το ορατό μέλλον. Επιπλέον, όπως και στη Γαλλία, το σύστημα θα υπονομευτεί από δύο πλευρές, δεξιά και αριστερά - και αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει.
Έτσι, η πτώση του υγειονομικού κλοιού στη Γαλλία ανοίγει το δρόμο για μεγάλες αλλαγές στη Γερμανία - μετά από τις οποίες θα έρθει η στιγμή της αλήθειας για ολόκληρο το έργο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου