Ανταρκτική – Πίσω από το Τείχος του Πάγου: 👇
Το Μυστικό Διαστημικό ΠρόγραμμαΙούλιος 1, 2024
(Εικόνα εξωφύλλου: καλλιτεχνική απεικόνιση ενός πλοίου αντιβαρύτητας)
Όποιος ασχολείται με διαστημικά προγράμματα δεν μπορεί να αποφύγει το θέμα των UFO. Και τα δύο θέματα συνδέονται στενά, όπως θα μάθετε λεπτομερώς σε αυτό το κεφάλαιο. Ας ξεκινήσουμε με τη θλιβερή παρατήρηση ότι μια πλήρης αποκάλυψη των αρχείων UFO δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί - αυτό σημαίνει ότι εξακολουθεί να φαίνεται να είναι μακράν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει η επιστήμη. Μπορεί να υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό, αλλά θέλουμε να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στους πιο σημαντικούς εδώ.
Μια σημαντική σημείωση πρώτα απ ' όλα: το θέμα των UFO είναι τόσο παλιό όσο η ανθρώπινη ιστορία, αλλά εξακολουθεί να είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε το σιτάρι από την ήρα [φλοιό] και να διακρίνουμε τις αρχαίες θεάσεις UFO από αυτές της σύγχρονης εποχής. (Ανταρκτική-πίσω από το τείχος πάγου: Space Archen [Διαστημικές Κιβωτές])
φωτο-- 100: στις 26 Ιουνίου 1947, η κάλυψη του Chicago Sun για την ιστορία του Kenneth Arnold μπορεί να ήταν η πρώτη χρήση του όρου"ιπτάμενος δίσκος"
Για τους ερευνητές των UFO, το έτος 1947 είναι ένα μαγικό χρονικό παράθυρο, διότι ακριβώς φέτος [εκείνη τη χρονιά] υπήρξαν δύο εντυπωσιακά περιστατικά με άγνωστα ιπτάμενα αντικείμενα στις ΗΠΑ μέσα σε μόλις ένα μήνα: η παρατήρηση του Kenneth Arnold μιας ομάδας ιπτάμενων δίσκων και μόλις ένα μήνα αργότερα η συντριβή UFO στο Roswell, η οποία έθεσε το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ σε επιφυλακή και το ώθησε να εκδώσει εντολή πληροφοριών.
Η παρατήρηση UFO του Kenneth Arnold συνέβη στις 24 Ιουνίου 1947, όταν ο ιδιωτικός πιλότος Kenneth Arnold ισχυρίστηκε ότι είχε δει μια σειρά από εννέα λαμπερά, άγνωστα ιπτάμενα αντικείμενα να πετούν πέρα από το Όρος Rainier [Ρενιέ] με ταχύτητα που ο Arnold υπολόγισε σε τουλάχιστον 1.932 km/h.
Αυτή ήταν η πρώτη παρατήρηση στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τον Β ' Παγκόσμιο Πόλεμο που δημιούργησε εθνική κάλυψη [ειδήσεων] και θεωρείται η πρώτη από τις σύγχρονες παρατηρήσεις UFO, συμπεριλαμβανομένων πολυάριθμων αναφερόμενων παρατηρήσεων κατά τις επόμενες δύο έως τρεις εβδομάδες. Η περιγραφή των αντικειμένων από τον Άρνολντ οδήγησε επίσης στο γεγονός ότι ο τύπος γρήγορα επινόησε τους όρους "ιπτάμενος δίσκος" και "ιπτάμενος δίσκος" ως δημοφιλείς περιγραφικούς όρους για τα ΑΤΙΑ. (43)
φωτο. 101: στις 8 Ιουλίου 1947, το γραφείο [πεδίου] του FBI στο Ντάλας έστειλε ένα τηλέτυπο [τηλετύπημα] πάνω από έναν "ιπτάμενο δίσκο" που μοιάζει με ένα μετεωρολογικό μπαλόνι μεγάλου υψομέτρου που βρέθηκε κοντά στο Ρόσγουελ του Νέου Μεξικού. Αυτή η ενιαία σελίδα είναι μια ιστορία συνέχισης της μεγαλύτερης έκδοσης UFO, η οποία μπορεί να βρεθεί στο "http://vault.fbi.gov/UFO"
Το περιστατικό του Ρόσγουελ είναι μια συλλογή γεγονότων και μύθων γύρω από την συντριβή ενός υποτιθέμενου αερόστατου των πολεμικών αεροπορικών δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών το 1947 κοντά στο Ρόσγουελ του Νέου Μεξικού. Το μπαλόνι λειτουργούσε από το κοντινό Αεροδρόμιο του στρατού Αλαμογκόρντο [Alamogordo Army Air Field] και ήταν μέρος του άκρως απόρρητου έργου "Μογκούλ" [Project Mogul ].
Ο σκοπός του μπαλονιού ήταν η απομακρυσμένη ανίχνευση [να ανιχνεύει εξ αποστάσεως] σοβιετικών πυρηνικών δοκιμών. Αφού το προσωπικό του αεροπορικού πεδίου του στρατού του Ρόσγουελ [Roswell Army Air Field] ανακάλυψε [ανέσυρε] μεταλλικά και ελαστικά υπολείμματα [συντρίμμια μετάλλων και καουτσούκ], ο στρατός των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι είχε στην κατοχή του έναν "ιπτάμενο δίσκο". Αυτή η ανακοίνωση έγινε πρωτοσέλιδο σε διεθνές επίπεδο, αλλά αποσύρθηκε μέσα σε μια μέρα. Ο στρατός απέκρυψε τον πραγματικό σκοπό και την πηγή του αερόστατου που συνετρίβη και στη συνέχεια δήλωσε ότι ήταν ένα συμβατικό μετεωρολογικό μπαλόνι.
Το 1978, ο συνταξιούχος αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας Τζέσι Μαρσέλ [Jesse Marcel] αποκάλυψε ότι ο ισχυρισμός του στρατού για το μετεωρολογικό μπαλόνι ήταν [εξώφυλλο] μια ιστορία κάλυψης, αλλά πρόσθεσε το προαίσθημα του ότι τα συντρίμμια ήταν εξωγήινης προέλευσης. Έγινε διάσημη από το βιβλίο του 1980 "το περιστατικό του Ρόσγουελ", αυτή η εικασία έγινε η βάση για μακροχρόνιες και όλο και πιο περίπλοκες και αντιφατικές θεωρίες UFO, οι οποίες με την πάροδο του χρόνου επέκτειναν το περιστατικό σε κυβερνήσεις που έκρυβαν στοιχεία εξωγήινων όντων, Γκρίζων εξωγήινων, αρκετών συντριβέντων ιπτάμενων δίσκων, εξωγήινων πτωμάτων, αυτοψιών, καθώς και την αντίστροφη ανάπτυξη [μηχανική] εξωγήινης τεχνολογίας. (44)
Παρά τις πολλές εγκάρδιες προσπάθειες αποκάλυψης μέχρι σήμερα, τα UFO, τα οποία τώρα αναφέρονται επίσης ως μη αναγνωρισμένα εναέρια φαινόμενα Unidentified Aerial Phenomena (UAP), παρέμειναν μυστικά για το ευρύ κοινό μέχρι σήμερα. Οι περισσότερες από τις ιστορίες που έχουν ειπωθεί στους ενδιαφερόμενους τα τελευταία ογδόντα χρόνια γύρω από το μυστηριώδες θέμα αποδείχθηκαν ως επί το πλείστον ψεύτικες [πιστόλια ληστών].
Αρκετές δεκάδες βιβλία και βίντεο πλημμυρίζουν τώρα την αγορά – αλλά κανένας συγγραφέας δεν φαίνεται να γνωρίζει πραγματικά την αλήθεια. Η απληστία για κέρδος και ο εντυπωσιασμός παίζουν σίγουρα τόσο ρόλο όσο μια στοχευμένη εκστρατεία παραπληροφόρησης από τις υπηρεσίες πληροφοριών.
Τα τελευταία δέκα χρόνια, μια ολόκληρη σειρά πληροφοριοδοτών και συγγραφέων εμφανίστηκε στη σκηνή, οι οποίοι, σύμφωνα με πολλούς κριτικούς, διαδίδουν σκόπιμα παραπληροφόρηση σχετικά με το θέμα, προκειμένου να δημιουργήσουν σύγχυση και να προστατεύσουν περαιτέρω μια μυστική ατζέντα.
Είναι σημαντικό να αναφέρουμε σε αυτό το σημείο ότι τα τελευταία ογδόντα χρόνια υπήρξαν πολλά μυστικά έργα που έχουν ασχοληθεί με την κατασκευή αεροσκαφών ικανών για διαστημική χρήση - ακόμη και σε γερμανικό έδαφος.
Το 1952, το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ ίδρυσε το έργο "Winterhaven", με επικεφαλής τον φυσικό Thomas Townsend Brown. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1920, ο Μπράουν είχε ήδη καταφέρει να αναπτύξει ένα αεροσκάφος που θα μπορούσε να βάλει το 100 τοις εκατό του βάρους του σε κατάσταση αναστολής [θα μπορούσε να αιωρείται].
φωτο 102: ο Μπράουν κρατά έναν ιπτάμενο δίσκο που δοκιμάστηκε στο έργο "Μονγκολφιέ" «Montgolfier» το 1955/1956
Μετά από αντίστοιχα πειράματα, ο φυσικός ήταν σίγουρος ότι με ένα αρκετά ισχυρό ενεργειακό κύμα είναι δυνατό να σχεδιαστεί [κατασκευαστεί] ένα επανδρωμένο αεροσκάφος ηλεκτροβαρύτητας ικανό για πτήση.
Ολόκληρη η στρατιωτική ηγεσία ήταν πολύ ενθουσιώδης για την ιδέα ότι με τη βοήθεια της αντιβαρύτητας είναι δυνατόν να κυριαρχήσει σε ολόκληρο τον κόσμο στο όχι πολύ μακρινό μέλλον. Για να μπορέσουμε να επιτύχουμε αυτόν τον στόχο, ήταν απαραίτητο να απελευθερώσουμε τεράστια ποσά ερευνητικών κεφαλαίων.
Το 1955, πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη το πρώτο συνέδριο για τη βαρυτική τεχνολογία, στο οποίο συμμετείχαν όλοι οι κορυφαίοι φυσικοί των Ηνωμένων Πολιτειών, συμπεριλαμβανομένου του Edward Teller, του εφευρέτη της βόμβας υδρογόνου, και του Robert Oppenheimer, του "πατέρα της ατομικής βόμβας" και του επικεφαλής του "Manhattan Project". Ένα άρθρο στην "New York Herald Tribune" ανέφερε:
"Πολλές αμερικανικές εταιρείες αεροδιαστημικής και ηλεκτρονικών σήμερα είναι ενθουσιασμένες με τη δυνατότητα χρήσης μαγνητικών και βαρυτικών πεδίων ως μέσου τροφοδοσίας [μέσο προώθησης] ιπτάμενων συσκευών που μπορούν να πετάξουν ανεξάρτητα από την αντίσταση του αέρα.
Τα διαστημόπλοια θα μπορούσαν να επιταχύνουν σε αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα την ώρα σε λίγα δευτερόλεπτα, χωρίς οι επιβάτες να παρατηρήσουν τίποτα γι ' αυτό – χάρη στις βαρυτικές δυνάμεις.
ο William P.Lear, Πρόεδρος της " Lear Inc.', ένας από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές ηλεκτρονικών ειδών που ειδικεύονται στην αεροπορία στη χώρα μας, μελετά τις νέες εξελίξεις και θεωρίες με τους επικεφαλής επιστήμονες και μηχανικούς της εδώ και μήνες. Είναι πεπεισμένος ότι θα είναι δυνατή η δημιουργία τεχνητών ηλεκτροβαρυτικών πεδίων, η πολικότητα των οποίων μπορεί να ελεγχθεί για να ακυρώσει τη βαρύτητα της Γης…
Ο Eugene M. Gluhareff, πρόεδρος της "Gluhareff Helicopter and Aviation Company" στο Manhattan Beach της Καλιφόρνιας, είχε πραγματοποιήσει διάφορες θεωρητικές μελέτες σχήματος σε στρογγυλά αεροσκάφη σε σχήμα δίσκου και διερεύνησε την πιθανή εφαρμογή τους για διαστημικά ταξίδια.“
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι το θέμα εξαφανίστηκε από τον δημόσιο χώρο λίγο μετά το συνέδριο, γεγονός που υποδηλώνει ότι η ηλεκτροβαρύτητα χαρακτηρίστηκε ως άκρως απόρρητο και περαιτέρω έρευνα διεξήχθη υπό το αυστηρότερο στρατιωτικό απόρρητο.
Μια μελέτη από το 1956 παρέχει μια ένδειξη για το πόσο σημαντικό ήταν το θέμα της ηλεκτροβαρύτητας για τη στρατιωτική ηγεσία εκείνη την εποχή. Αναφέρει ότι όλες οι μεγάλες βιομηχανίες όπλων και αεροσκαφών στις ΗΠΑ έχουν δημιουργήσει ομάδες εργασίας για να διερευνήσουν λεπτομερέστερα τα προβλήματα ηλεκτροστατικής και ηλεκτροβαρύτητας και να τα μελετήσουν λεπτομερώς. Μεταξύ αυτών ήταν επίσης οι κορυφαίοι κατασκευαστές αεροσκαφών των ΗΠΑ, Lockheed και Boeing. Είναι κυριολεκτικά γραμμένο στη μελέτη:
"Σημαντικές θεωρητικές ανακαλύψεις στην ανακάλυψη των αιτιών της βαρύτητας αναμένονται από τα κορυφαία μυαλά που εργάζονται σε αυτό με τα πιο σύγχρονα ερευνητικά μέσα. Ο ρόλος της αεροπορικής βιομηχανίας είναι να παρέχει τα μέσα και να πείσει τη φυσική για τον επείγοντα χαρακτήρα του θέματος.“
Στο βιβλίο του" Verschlusssache Antigravitationsantrieb",«Classified Antigravity Drive», ο φυσικός και συγγραφέας Paul LaViolette υποθέτει επίσης στο 4ο τμήμα του 2ου κεφαλαίου ότι πολλές ερευνητικές εργασίες στον τομέα της αντιβαρύτητας είναι άκρως απόρρητες.
Στο εξαιρετικά ενημερωτικό βιβλίο, ο LaViolette περιγράφει μια μεγάλη ποικιλία συσκευών και τεχνολογιών που [χρησιμοποιούν την πρόωση πεδίου] λειτουργούν με μια κίνηση πεδίου που έχει αναλογία ώσης προς ισχύ που είναι αρκετές χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από αυτή μιας κίνησης τζετ [της πρόωσης αεριωθουμένων].
Στο πλαίσιο της συμβατικής φυσικής και της θεωρίας της σχετικότητας, τέτοιες τεχνολογίες δεν μπορούν να εξηγηθούν.
Παραδόξως, η NASA φαίνεται να εμπλέκεται στην κάλυψη τέτοιων προηγμένων τεχνολογιών. Αυτό ταιριάζει με μια εμπειρία του LaViolette, ο οποίος έμαθε προσωπικά από έναν διευθυντή της NASA το 1995 ότι διάφορα ευρήματα κρατούνται σκόπιμα μυστικά από το κοινό.
Η NASA είχε επίσης αναδημιουργήσει τα πειράματα αντιβαρύτητας του Ρώσου ερευνητή Yevgeny Podkletnov χρόνια πριν. Ανακάλυψε τυχαία ειδικά αποτελέσματα αντιβαρύτητας κατά τη διάρκεια δοκιμών υπεραγωγιμότητας (πείραμα του Τάμπερε στη Φινλανδία).
Σύμφωνα με επίσημες εκθέσεις, η NASA λέγεται ότι δεν απέκτησε ιδιαίτερες γνώσεις από τις δοκιμές ανακατασκευής [προσομοιώσεις]της και το αποτέλεσμα που ανακαλύφθηκε ήταν σχεδόν μη μετρήσιμο.
Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο LaViolette, ο Podkletnow λέγεται ότι ήταν σε θέση να δημιουργήσει μια αποτελεσματική βαρυτική ώθηση που έθεσε σε κίνηση μια επιτοίχια εφημερίδα σε ένα παρακείμενο δωμάτιο.
Παραδόξως, η δύναμη δεν φαίνεται να μειώνεται με την απόσταση. Η λειτουργία της γεννήτριας βαρυτικής παλμικής δέσμης που αναπτύχθηκε από τον Podkletnow και τα αποτελέσματα των δοκιμών περιγράφονται λεπτομερώς στο βιβλίο του LaViolette.
Οι συνάδελφοι του Podkletnow είχαν διαπιστώσει ότι οι βαρυτικές παρορμήσεις [βαρυτικοί παλμοί] διαδίδονται ακόμη και σε 63 έως 64 φορές την ταχύτητα του φωτός. Το 2004, ο Ρώσος ερευνητής είχε ακόμη αποκαλύψει στον συγγραφέα ότι ο παλμός βαρυτικού κύματος σε τάση εκφόρτισης 10 εκατομμυρίων βολτ ήταν ακόμη σε θέση να αφήσει ένα βαθούλωμα σε μια χαλύβδινη πλάκα πάχους 1 ίντσας (2,4 cm) και να τρυπήσει [ανοίξει] μια τρύπα διαμέτρου 4 cm μέσω ενός μπλοκ από σκυρόδεμα.
Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι η ρωσική κυβέρνηση δεν είναι πρόθυμη να εξάγει τέτοια τεχνολογία.
Είναι προφανές ότι οι αντιβαρυτικές τεχνολογίες είναι πιθανό να έχουν τεράστια σημασία όχι μόνο για την αεροδιαστημική, αλλά ειδικά [κυρίως] για το στρατιωτικό-στρατηγικό συγκρότημα
Ήδη η" έκθεση αεροπορίας "έγραψε σε ένα άρθρο το 1954 ότι η αντιβαρύτητα προωθείται πρώτα απ' όλα λόγω της δυνατότητάς της για άμυνα και επομένως δεν μπορεί να γίνει επίσημα προσβάσιμη στην επιστήμη.
Το γεγονός ότι η βαρύτητα ήταν ήδη καλά κατανοητή από την επιστημονική κοινότητα τον 19ο αιώνα αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο Γερμανός φυσικός Heinrich Hertz (1857-1894) ασχολήθηκε ήδη με το θέμα γύρω στο έτος 1880.
Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, ο Hertz έλαβε αρκετές εξισώσεις από τον συνάδελφό του, τον φυσιολόγο και φυσικό [Hermann von Helmholtz] Χέρμαν φον Χέλμχολτς (1821-1894), ο οποίος τις είχε λάβει από τον Βρετανό φυσικό και βραβευμένο με Νόμπελ Τζον Γουίλιαμ Στρατ, 3ο βαρόνο Ρέιλι [William Strutt, 3rd Baron Rayleigh] (1842-1919), ο οποίος με τη σειρά του τις έλαβε από την έρευνα του Σκωτσέζου φυσικού [James Clerk Maxwell] Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ (1831-1879) για το φως και τη βαρύτητα.
Ωστόσο, η θεωρία της βαρύτητας του Μάξγουελ ανακαλύφθηκε εκ νέου από τον μηχανικό αεροδιαστημικής Βέρνερ φον Μπράουν [Wernher von Braun] (1912-1977) σε μια βιβλιοθήκη στο Ινστιτούτο Κάιζερ Βίλχελμ [Kaiser Wilhelm] λίγο πριν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Μετά το τέλος του Β ' Παγκοσμίου Πολέμου, όλα τα έγγραφα – μαζί με τον Μπράουν – έφτασαν στις ΗΠΑ ως μέρος της «Επιχείρησης Paperclip».
Αυτό σημαίνει ότι σημαντικές ερευνητικές εργασίες σχετικά με αυτήν την τεχνολογία κίνησης, η οποία είναι επαναστατική από τη σημερινή άποψη, ξεκίνησαν ήδη στο γερμανικό έδαφος τη δεκαετία του 1940. μέχρι σήμερα, δεν έχει αποδειχθεί εάν έχουν επίσης οδηγήσει σε ορατά αποτελέσματα με τη μορφή πρωτοτύπων, επειδή υπάρχει έλλειψη των απαραίτητων έγκυρων [αποδεικτικών] στοιχείων για αυτό.
Σχετικά με τα σχέδια κάτοψης των ναζιστικών ιπτάμενων δίσκων, τα οποία μπορούν να βρεθούν σε πολλούς ιστότοπους στο Διαδίκτυο, υποστηρίζεται ότι είναι πλαστά, τα οποία έγιναν [αργότερα] στη συνέχεια. Αυτό μπορεί να είναι ή να μην είναι αλήθεια.
Το γεγονός λοιπόν είναι ότι δεν υπάρχουν ακόμη διαθέσιμα επαληθευμένα πρωτότυπα έγγραφα που να αποδεικνύουν ότι υπήρχαν αντίστοιχα σχέδια για την κατασκευή ιπτάμενων δίσκων, πόσο μάλλον ότι υπάρχουν ή υπήρχαν.
Πολλές αναφορές και βιβλία ισχυρίζονται ότι το γερμανικό πρόγραμμα flying disc συνδέεται με ένα μυστικό Γερμανικό διαστημικό πρόγραμμα και σε στενή σχέση με ένα άτομο που ονομάζεται Maria Orsic, η οποία φέρεται να Γεννήθηκε στο Ζάγκρεμπ το 1895 και ίδρυσε την "Vril Society" στο Μόναχο το 1919, ένα παρακλάδι της μεταφυσικής "Thule Society".
Όποιος θέλει να λύσει το μυστήριο της Μαρίας Όρσιτς θα δυσκολευτεί να ανακαλύψει την αλήθεια. Προφανώς δεν υπάρχουν επίσημα αρχεία, σημειώσεις ή έγγραφα σχετικά με αυτό το άτομο. Έτσι η Μαρία Όρσιτς εξακολουθεί να είναι φάντασμα μέχρι σήμερα.
Δεν υπάρχει τίποτα για αυτήν ακόμη και στα ιστορικά αρχεία. Οι λίγες φωτογραφίες που υπάρχουν της Μαρίας Όρσιτς δείχνουν μια νεαρή, όμορφη γυναίκα γύρω στα είκοσι, αλλά αυτό απέχει πολύ από το να αποδείξει ότι είναι αυτό το άτομο.
Μπορεί επομένως να υποτεθεί ότι όλα τα έγγραφα και τα αρχεία σχετικά με τη Μαρία Όρσιτς [Maria Orsic] και την εταιρεία Vril μεταφέρθηκαν στις ΗΠΑ μετά το τέλος του Β ' Παγκοσμίου Πολέμου και κατασχέθηκαν εκεί από τις αμερικανικές στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών ή είχαν ήδη καταστραφεί σε γερμανικό έδαφος μετά το τέλος του πολέμου.
Αυτό που μπορεί να βρεθεί για αυτό το άτομο στο Διαδίκτυο και στα βιβλία μπορεί να είναι απλώς θρύλοι - και, όπως γνωρίζετε, οι θρύλοι δεν πρέπει πάντα να είναι αληθινοί, ωστόσο, μπορεί να περιέχουν μέρη της αλήθειας
Το 1941, με εντολή του Αδόλφου Χίτλερ, όλες οι μυστικές κοινωνίες απαγορεύτηκαν στη Γερμανία, οπότε η Μαρία Όρσιτς φέρεται να αναγκάστηκε να μετατρέψει την εταιρεία της σε μια εταιρεία που ονόμασε "Propulsion technical Wehrstätten" [«Antriebstechnike Wehrstätten»].
Λίγο μετά την άφιξή της στο Μόναχο, λέγεται ότι άρχισε να διοχετεύει τους κατοίκους του Αλντεμπαράν. Ως αποτέλεσμα, λέγεται ότι στη συνέχεια έλαβε οδηγίες στα Σουμεριακά για την κατασκευή ενός ιπτάμενου δίσκου.
Σύμφωνα με πληροφορίες που παρείχε ο συγγραφέας και ερευνητής Peter Moon, τη δεκαετία του 1920 η εταιρεία Vril τοποθέτησε διαφημίσεις σε καθημερινές εφημερίδες αναζητώντας έναν επενδυτή για να χρηματοδοτήσει την κατασκευή του ιπτάμενου δίσκου. Στο βιβλίο του "ο μαύρος ήλιος: η ναζιστική-Τιβετιανή σύνδεση του Μοντόκ" [ The Black Sun: Montauk's Nazi-Tibetan Connection] ο Peter Moon γράφει:
"Η εταιρεία Vril δεν έλαβε τα απαιτούμενα κεφάλαια, αν και οι γερμανικές εφημερίδες διαφήμιζαν για να συγκεντρώσουν χρήματα για το αερόπλοιο Vril. Οι διαφημίσεις δείχνουν ξεκάθαρα ότι προσπαθούσε να κάνει χρήση της αρχαίας Ατλαντικής τεχνολογίας, η οποία δεν ήταν μια παράξενη, τραβηγμένη ιδέα για τους Γερμανούς της δεκαετίας του ' 20.“
Το γεγονός ότι ένα πρωτότυπο του ιπτάμενου δίσκου κατασκευάστηκε, ωστόσο, θα μπορούσε ενδεχομένως να αποδειχθεί από φωτογραφίες από την έρημο Μοχάβε [Mojave] στην Καλιφόρνια, που τραβήχτηκαν το 1952 από κάποιον Τζορτζ Άνταμσκι [George Adamski]. Ο Adamski ισχυρίστηκε ότι είχε επαφή με κατοίκους του πλανήτη Αφροδίτη στις 20 Νοεμβρίου 1952 παρουσία έξι αυτόπτων μαρτύρων.
Ένα χρόνο αργότερα δημοσίευσε την εμπειρία του μαζί με τον Ντέσμοντ Λέσλι [Desmond Leslie] στο βιβλίο "Landing Flying Saucers". Είναι ενδιαφέρον ότι ο Adamski περιγράφει τους επισκέπτες ως Ευρωπαίους ή Βορειοαμερικανούς, δηλαδή όχι ως εξωγήινους, αλλά ως ανθρώπους.
Εάν ρίξετε μια πιο προσεκτική ματιά στις εικόνες του πλοίου σε σχήμα καμπάνας, τότε η εμφάνισή του αντιστοιχεί στο θρυλικό [ιπτάμενο δίσκο Haunebu Imperial] Haunebu-Reichsflugscheibe, το οποίο θα μπορούσε να αποδείξει ότι ένα δείγμα υπήρχε πραγματικά.
Το γεγονός ότι η ανάπτυξη ενός γερμανικού ιπτάμενου δίσκου εισήλθε σε αποφασιστική φάση ακόμη και πριν από το τέλος του Β ' Παγκοσμίου Πολέμου αποδεικνύεται από ένα σημείωμα του Πολωνού δημοσιογράφου Igor Witkowski, ο οποίος εξέτασε έγγραφα στρατιωτικών πληροφοριών στο Εθνικό Αρχείο των ΗΠΑ και συνάντησε [βρήκε] μια καταχώρηση σχετικά με ένα έγγραφο που υποτίθεται ότι παρέχει πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση ανάπτυξης της γερμανικής αεροπορικής έρευνας.
Αυτή είναι μια καταχώρηση από τις 21 Σεπτεμβρίου 1948 με αναφορά σε έναν ιπτάμενο δίσκο. Ωστόσο, το αντίστοιχο έγγραφο δεν ήταν δυνατό να βρεθεί ή δεν ήταν διαθέσιμο.
Υπάρχουν ακόμη πιο ενδιαφέροντα στοιχεία στα αρχεία των νικηφόρων δυνάμεων, τα οποία αφήνουν πολλά ερωτήματα που δεν έχουν διευκρινιστεί μέχρι σήμερα.μεταξύ άλλων, το ερώτημα γιατί οι Γερμανοί επιστήμονες του Τρίτου Ράιχ έχουν επενδύσει μεγάλο μέρος της δουλειάς τους σε έργα των οποίων η υλοποίηση φαίνεται περισσότερο από αμφισβητήσιμη, ακόμη και εντελώς περιπετειώδης, κατά τη γνώμη μας σήμερα – δηλαδή, αφορούσε την ανάπτυξη της διαστημικής τεχνολογίας.
Ένα παράδειγμα παρέχεται από τον Alexander Lippisch, μια ιδιοφυΐα στον τομέα της υπερηχητικής Αεροπορίας, ο οποίος προφανώς εργάστηκε εντατικά για την ανάπτυξη ενός γερμανικού διαστημικού σταθμού και μεταφέρθηκε επίσης στις ΗΠΑ μετά το τέλος του πολέμου.
Και μετά υπάρχει ο Hubertus Stughold, ο οποίος λέγεται ότι ανέπτυξε έναν κοσμικό προσομοιωτή πτήσης και ειδικές στολές για διαστημόπλοια για πτήσεις σε μηδενική βαρύτητα ήδη από το 1945.
Επίσης ενδιαφέρον σε αυτό το πλαίσιο είναι η μαρτυρία ενός συγκεκριμένου Heinz Zeuner, ενός τακτικού αξιωματικού του SS Obergruppenführer Hans Kammler. Ο Zeuner λέγεται ότι ισχυρίστηκε ότι μίλησε στον Kammler για διαστημικά σχέδια.
Έτσι, εάν υπήρχαν πραγματικά σχέδια για την κατασκευή ενός διαστημικού προγράμματος, θα ήταν λογικό να υπήρχαν ήδη αντίστοιχα αεροσκάφη ή τουλάχιστον σχέδια για αυτό. Το μόνο καυτό στοιχείο που θα μπορούσε να οδηγήσει στην αλήθεια είναι η φωτογραφία Adamski.
φωτο. 105: Ο Peter Kolosimo και ο Gianni Settimo με τη λάμπα [λυχνιοθήκη] που λέγεται ότι χρησιμοποίησε ο Γιώργος Αδάμσκι [George Adamski] για τη διάσημη φωτογραφία ενός ιπτάμενου δίσκου. Είναι αλήθεια ή εξαπάτηση;
Η αρνητική ταινία φέρεται να αναπτύχθηκε στο εργαστήριο ενός εκδότη εφημερίδας. Έτσι, η χειραγώγηση μπορεί να αποκλειστεί κατά 99 τοις εκατό – τελικά, γράφουμε το έτος 1952 εδώ, όπου δεν υπήρχαν ακόμη προγράμματα για χειρισμό εικόνων. Αυτό σημαίνει ότι το αεροσκάφος είναι πραγματικό και μπορεί να έχει ήδη λειτουργήσει σύμφωνα με τους νόμους της αντιβαρύτητας – τουλάχιστον αυτό πιστεύουν πολλοί οπαδοί των UFO.
Αυτό σημαίνει ότι μετά το τέλος του πολέμου, οι ΗΠΑ κατέλαβαν [κατέκτησαν] αυτήν την τεχνολογία και έφεραν στο πλευρό τους Γερμανούς επιστήμονες, ειδικά τον Βέρνερ φον Μπράουν [Wernher von Braun], ο οποίος ήταν πολύ εξοικειωμένος με το θέμα, για περαιτέρω ερευνητικούς σκοπούς.
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι οι Εθνικοσοσιαλιστές δημιούργησαν πραγματικά ένα μυστικό διαστημικό πρόγραμμα, ακόμα κι αν υπήρχαν αντίστοιχα σχέδια για αυτό στο συρτάρι.
Ιστορίες στις οποίες γίνεται ο ισχυρισμός ότι οι Ναζί είχαν στην κατοχή τους ένα τεράστιο πλοίο μεταφοράς Ανδρομέδας σε σχήμα πούρου, στο οποίο μπορούσαν να ταξιδέψουν σε άλλους πλανήτες και αστρικά συστήματα, ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας και μπορεί να είναι προπαγάνδα μυστικών υπηρεσιών…
πηγή https://www.pravda-tv.com/2024/07/antarktis-hinter-der-eiswand-das-geheime-weltraumprogramm/
Ναι, το Βατικανό ψάχνει για εξωγήινους με ένα τηλεσκόπιο που φέρει το όνομα του διαβόλου.