28 Δεκ, 2023
Η αποτυχημένη ουκρανική αντεπίθεση, ο πόλεμος Ισραήλ-Χαμάς και άλλα γεγονότα έχουν σηματοδοτήσει μια στροφή μακριά από την ηγεμονία των ΗΠΑ
[Ο Scott Ritter είναι πρώην αξιωματικός πληροφοριών του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ και συγγραφέας του βιβλίου «Αφοπλισμός στην εποχή της περεστρόικα: Έλεγχος όπλων και το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης». Υπηρέτησε στη Σοβιετική Ένωση ως επιθεωρητής εφαρμογής της Συνθήκης INF, στο επιτελείο του στρατηγού Schwarzkopf κατά τη διάρκεια του πολέμου του Κόλπου και από το 1991-1998 ως επιθεωρητής όπλων του ΟΗΕ.]
Το έτος 2023 ήταν ένα έτος ορόσημο για αλλαγή, υπογραμμίζοντας την πραγματικότητα ενός κόσμου που μεταμορφώνεται μακριά από την αμερικανική ηγεμονία προς την αβεβαιότητα μιας πολυμερούς πραγματικότητας που δεν έχει ακόμη καθοριστεί. Αυτή η μεταμόρφωση σημαδεύτηκε από πολλά γεγονότα - εδώ είναι τα πέντε πιο σημαντικά.
Η αποτυχημένη ουκρανική αντεπίθεση Ίσως το πιο πολυδιαφημισμένο γεγονός της χρονιάς, η πολυαναμενόμενη αντεπίθεση άνοιξης/καλοκαιριού της Ουκρανίας ήταν η εκδοχή του ΝΑΤΟ για τη γερμανική επίθεση στις Αρδέννες τον Δεκέμβριο του 1944 – μια τελευταία προσπάθεια να ρίξει όλες τις εναπομείνασες εφεδρείες σε μια απελπισμένη προσπάθεια να πετύχει ένα χτύπημα νοκ-άουτ εναντίον ενός αντιπάλου που είχε καταλάβει τη στρατηγική πρωτοβουλία. Οποιοσδήποτε καλός στρατιωτικός αναλυτής θα μπορούσε να προβλέψει το αναπόφευκτο μιας ουκρανικής ήττας – δεν μπορεί κανείς να μιλήσει υπεύθυνα για την έναρξη μιας μετωπικής επίθεσης σε μια βαριά αμυνόμενη, καλά προετοιμασμένη αμυντική θέση χρησιμοποιώντας δυνάμεις που δεν είναι ούτε εξοπλισμένες, οργανωμένες ούτε εκπαιδευμένες για το έργο.
Το μέγεθος της αυταπάτης γύρω από τις προσδοκίες της Ουκρανίας και του ΝΑΤΟ υπογραμμίζει μόνο την απελπισία που στήριξε τον σκοπό τους – η υποστήριξη της Δύσης στην Ουκρανία ήταν πάντα επιφανειακής φύσης, όπου η εσωτερική πολιτική υπερίσχυσε της παγκόσμιας πραγματικότητας. Η άγνοια εκείνων που πίστευαν ότι η Ουκρανία θα μπορούσε να διαπεράσει τις ρωσικές άμυνες συνδυάστηκε εύκολα με εκείνους που πίστευαν ότι ένα κίνημα Μαϊντάν της Μόσχας θα μπορούσε να δημιουργηθεί μέσω του συνδυασμένου αντίκτυπου των οικονομικών κυρώσεων και ενός αιώνιου πολέμου κατά της Ουκρανίας.
Η αντεπίθεση είναι η εκδήλωση της ρωσοφοβίας που έχει καταλάβει τη συλλογική Δύση, όπου η άγνοια υπερισχύει της πραγματικότητας και η αυταπάτη υπερισχύει της πραγματικότητας. Η αποτυχημένη αντεπίθεση ΝΑΤΟ/Ουκρανίας, αντί να αποδυναμώσει τη Ρωσία, αποδείχθηκε το εκκολαπτήριο για τη γέννηση μιας πιο ισχυρής, σίγουρης και ανθεκτικής Ρωσίας που δεν θα επιτρέπει πλέον στον εαυτό της να ταξινομείται ως πολίτης δεύτερης κατηγορίας στην παγκόσμια κοινότητα.
7 Οκτωβρίου: Ο πόλεμος Ισραήλ-Χαμάς Στις 6 Οκτωβρίου 2023, το Ισραήλ καθόταν στην κορυφή του κόσμου. Είχε τρομάξει την κυβέρνηση του προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν να ξεχάσει μια λύση δύο κρατών στο παλαιστινιακό πρόβλημα. Αντ 'αυτού, αγκάλιασε το όραμα ενός μεγαλύτερου Ισραήλ, το οποίο συγκάλυψε τη συνεχιζόμενη κλοπή παλαιστινιακής γης μέσω της ανεξέλεγκτης υποστήριξης των παράνομων ισραηλινών εποικισμών, εστιάζοντας στα ευρύτερα γεωπολιτικά οφέλη της εξομάλυνσης των σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και των αραβικών κρατών του Κόλπου. Οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις ήταν ο καλύτερος στρατός στην περιοχή, υποστηριζόμενες από ένα κατεστημένο πληροφοριών και ασφάλειας που κατείχε μια θρυλική φήμη ότι γνώριζε τα πάντα για όλους τους πιθανούς εχθρούς.
Μετά ήρθε η 7η Οκτωβρίου και η αιφνιδιαστική επίθεση της Χαμάς.
Όλες οι συζητήσεις για την εξομάλυνση των Ισραηλινών-Αράβων έχουν τελειώσει. Ο ισραηλινός στρατός ντρέπεται από τη Χαμάς και ηττάται από τη Χεζμπολάχ. Η ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών έχει αποκαλυφθεί ως ένα άδειο κέλυφος, του οποίου το μεγαλύτερο επίτευγμα είναι ένα σύστημα στόχευσης με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης που διευκολύνει τη δολοφονία Παλαιστινίων αμάχων.
Η νέα πραγματικότητα της Μέσης Ανατολής διαμορφώνεται τώρα από δύο συναφή ζητήματα – την αναγκαιότητα ενός παλαιστινιακού κράτους και το αναπόφευκτο μιας στρατηγικής ισραηλινής ήττας. Οι δρόμοι προς την επίλυση καθενός από αυτά τα ζητήματα δεν θα είναι εύκολο να ακολουθηθούν και μπορεί να ξεδιπλωθούν σε διάστημα ετών και όχι μηνών, αλλά ένα πράγμα είναι βέβαιο - αυτή η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα δεν θα ήταν δυνατή χωρίς τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου.
Αφρική: Η εξέγερση του Σαχέλ Σε διάστημα τριών ετών, η Françafrique, ή η μετα-αποικιακή σφαίρα επιρροής που κυριαρχείται από τη Γαλλία στην περιοχή του Σαχέλ της Αφρικής, έχει περάσει από το να χρησιμεύει ως εφαλτήριο για την προβολή των υπό γαλλική ηγεσία αμερικανικών και ευρωπαϊκών προσπαθειών για την προβολή στρατιωτικής ισχύος σε μια προσπάθεια να νικήσει τις δυνάμεις της ισλαμικής εξέγερσης, στην ταπείνωση και την ήττα στα χέρια των εθνικιστών που ανέτρεψαν τις παραδοσιακές φιλογαλλικές κυβερνήσεις και τις αντικατέστησαν με αντιγαλλικές στρατιωτικές χούντες. Ξεκινώντας από το Μάλι το 2021, στη συνέχεια την Μπουρκίνα Φάσο το 2022 και τέλος τον Νίγηρα το 2023, η κατάρρευση της συνιστώσας του Σαχέλ της Françafrique ήταν τόσο δραματική όσο και καθοριστική. Φαινομενικά δεν υπήρχε τίποτα που η Γαλλία ούτε οι υποστηρικτές της θα μπορούσαν να κάνουν για να αντιστρέψουν την παλίρροια του αντιγαλλικού αισθήματος στην περιοχή. Τελικά, η απειλή εξωτερικής στρατιωτικής επέμβασης για την αλλαγή του πραξικοπήματος του Ιουλίου 2023 στον Νίγηρα κατέρρευσε μπροστά σε μια ενιαία στάση συλλογικής άμυνας που έλαβαν οι τρεις πρώην γαλλικές αποικίες.
Η δραματική έξωση της Γαλλίας από την περιοχή συνοδεύτηκε από την εμφάνιση μιας νέας περιφερειακής δύναμης – της Ρωσίας. Η άνοδος της νέας τριμερούς περιφερειακής συμμαχίας μεταξύ του Μάλι, της Μπουρκίνα Φάσο και του Νίγηρα συνέπεσε με μια πιο δυναμική ρωσική εξωτερική πολιτική, η οποία φαινόταν να σχηματίζει κοινό σκοπό με μια Αφρική που εξακολουθεί να πιέζεται από τα δεσμά της μετα-αποικιακής ύπαρξης που εκδηλώνονται σε γεωπολιτικές σχέσεις όπως αυτές που σχηματίστηκαν υπό τη Φρανσαφρική [ Françafrique ].
Η ρωσική προσέγγιση επιβεβαιώθηκε από την επιτυχία της ρωσο-αφρικανικής συνόδου κορυφής του περασμένου καλοκαιριού, που πραγματοποιήθηκε στην Αγία Πετρούπολη, και από τις αυξανόμενες οικονομικές σχέσεις και σχέσεις ασφαλείας μεταξύ της Ρωσίας και πολλών αφρικανικών κρατών - συμπεριλαμβανομένου του Μάλι, της Μπουρκίνα Φάσο και του Νίγηρα, που έχουν προκύψει από τότε. Η ρωσική τρίχρωμη σημαία, όπως φαίνεται, έχει αντικαταστήσει εκείνη της Γαλλίας ως το σύμβολο με τη μεγαλύτερη επιρροή της ξένης εμπλοκής στην περιοχή αυτή.
BRICS Το 2022, η Κίνα φιλοξένησε τη 14η Σύνοδο Κορυφής του οικονομικού φόρουμ της Βραζιλίας, της Ρωσίας, της Ινδίας, της Κίνας και της Νότιας Αφρικής, γνωστού με το ακρωνύμιο που σχηματίζεται από τα πρώτα γράμματα των πέντε εθνών μελών της - BRICS. Σε εκείνη τη σύνοδο κορυφής, οι BRICS φιλοδοξούσαν να μεγαλουργήσουν, αλλά δεν μπόρεσαν να επιτύχουν τίποτα περισσότερο από το να μιλήσουν για τη δημιουργία ενός λεγόμενου «καλαθιού νομισμάτων» που σχεδιάστηκε για να αμφισβητήσει την παγκόσμια υπεροχή του δολαρίου ΗΠΑ και να μιλήσει με μελαγχολία για τη δυνατότητα ανοίγματος της συμμετοχής του σε άλλα έθνη.
Στη συνέχεια ήρθε η 15η Σύνοδος Κορυφής των BRICS, που πραγματοποιήθηκε στη Νότια Αφρική. Από ένα φόρουμ που διέθετε ανεκμετάλλευτες δυνατότητες, οι BRICS εξερράγησαν στη διεθνή σκηνή ως πολυμερής ανταγωνιστής της αμερικανικής μοναδικότητας, ένας βιώσιμος αμφισβητίας της επιβεβλημένης από τις ΗΠΑ «διεθνούς τάξης βασισμένης σε κανόνες» που είχε κυριαρχήσει στον παγκόσμιο γεωπολιτικό λόγο από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Τα γεγονότα που βοήθησαν να ωθήσουν τις BRICS μπροστά και στο κέντρο στη σκηνή της παγκόσμιας σημασίας αντιπροσώπευαν μια τέλεια καταιγίδα, για να το πούμε έτσι, γεωπολιτικής καταστροφής – την ήττα της συλλογικής Δύσης στα χέρια της Ρωσίας στην Ουκρανία, την κατάρρευση της Françafrique στο Σαχέλ και την αυξανόμενη κυριαρχία της Κίνας στην παγκόσμια οικονομική πραγματικότητα.
Η Σύνοδος Κορυφής των BRICS που φιλοξενήθηκε από τη Νότια Αφρική αποδείχθηκε η τέλεια αντίστιξη στο συνδυασμένο πάθος της Συνόδου Κορυφής της G-7 στη Χιροσίμα της Ιαπωνίας και της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους της Λιθουανίας. Στην Ιαπωνία και τη Λιθουανία, η δυτική ανικανότητα ήταν σε πλήρη επίδειξη για να δει ο κόσμος. Σε έντονη αντίθεση, ο ανδρισμός του φαινομένου BRICS παρείχε μια πολυμερή εναλλακτική λύση που αποδείχθηκε ελκυστική για πολλά έθνη, συμπεριλαμβανομένων των έξι που έγιναν δεκτά στις BRICS ως μέρος της στρατηγικής επέκτασής τους (Αργεντινή, Αίγυπτος, Ιράν, Αιθιοπία, Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αν και η Αργεντινή απέσυρε το πακέτο συμμετοχής της μετά την εκλογή του Javier Milei ως προέδρου τον Δεκέμβριο του 2023). και τα άλλα δεκατέσσερα έθνη που έχουν υποβάλει επίσημα αιτήσεις για ένταξη το 2024, όταν η Ρωσία αναλάβει την προεδρία. Οι BRICS έχουν ξεπεράσει την G7 όσον αφορά τη συλλογική οικονομική επιρροή και η γεωπολιτική επιρροή της συλλογικής συμμετοχής τους είναι τέτοια που θα ξεπεράσει τόσο τα φόρουμ της G7 όσο και του ΝΑΤΟ όσον αφορά τη συνολική διεθνή σημασία τα επόμενα χρόνια.
ΗΠΑ: Ο γυμνός αυτοκράτορας Οι Ηνωμένες Πολιτείες ξοδεύουν σχεδόν 1 τρισεκατομμύριο δολάρια ετησίως για την άμυνά τους - περισσότερο από τις συνδυασμένες αμυντικές δαπάνες των δέκα πλησιέστερων αντιπάλων τους για την πρώτη θέση. Αυτά τα χρήματα χρηματοδοτούν τη στρατηγική δύναμη πυρηνικής αποτροπής και το συμβατικό δυναμικό προβολής στρατιωτικής ισχύος των ΗΠΑ. Δεδομένων των τεράστιων ποσών που εμπλέκονται, θα περίμενε κανείς ότι η κυριαρχία της στρατιωτικής δύναμης των ΗΠΑ παγκοσμίως θα ήταν απαράμιλλη. Περιέργως, αυτό δεν συμβαίνει.
Ξοδεύοντας ένα κλάσμα αυτού που κάνουν οι ΗΠΑ για παρόμοιες υπηρεσίες, η Ρωσία έχει ξεπεράσει τις Ηνωμένες Πολιτείες όταν πρόκειται για στρατηγικές πυρηνικές δυνάμεις. Οι ΗΠΑ χρειάζονται μια σημαντική αναβάθμιση στην πυρηνική τους τριάδα - τους χερσαίους και υποβρύχιους βαλλιστικούς πυραύλους και τα επανδρωμένα βομβαρδιστικά - που αποτελούν τις πυρηνικές τους δυνατότητες. Ενώ τα συστήματα αντικατάστασης βρίσκονται στα σκαριά, θα χρειαστεί περισσότερο από μια δεκαετία για να συνδεθούν αυτά τα συστήματα στο διαδίκτυο και το κόστος για να γίνει αυτό θα ανέλθει σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια - ή περισσότερο, δεδομένης της ιστορίας των αναποτελεσματικοτήτων της αμυντικής βιομηχανίας των ΗΠΑ και των υπερβάσεων κόστους.
Η Ρωσία, εν τω μεταξύ, έχει αρχίσει να θέτει σε λειτουργία προηγμένους πυραύλους - πυραύλους σχεδιασμένους για να νικήσουν την πυραυλική άμυνα των ΗΠΑ, μαζί με νέα υποβρύχια και επανδρωμένα βομβαρδιστικά. Οι παραδοσιακοί χώροι που χρησιμοποιούνται από τις ΗΠΑ για να αντισταθμίσουν τις ρωσικές στρατηγικές προόδους, όπως ο έλεγχος των εξοπλισμών, δεν είναι πλέον διαθέσιμοι λόγω κοντόφθαλμων πολιτικών των ΗΠΑ που απέρριψαν τον έλεγχο των εξοπλισμών για τη δυνατότητα επίτευξης στρατηγικού πυρηνικού πλεονεκτήματος. Το σενάριο, ας πούμε, έχει αντιστραφεί, και τώρα είναι οι ΗΠΑ που βρίσκονται στο σύντομο άκρο της εξίσωσης της ατομικής ενέργειας. Αυτή η μειονεκτική θέση θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο από την ανάπτυξη της στρατηγικής πυρηνικής δύναμης της Κίνας, η οποία βρίσκεται στη διαδικασία επέκτασης από την κατοχή περίπου 400 πυρηνικών όπλων στην αντίστοιχη των 1.500 πυρηνικών κεφαλών των ΗΠΑ και της Ρωσίας.
Οι ΗΠΑ συνήθιζαν να διατηρούν μια συμβατική στρατιωτική δομή δύναμης ικανή να διεξάγει δυόμισι πολέμους ταυτόχρονα - έναν στην Ευρώπη, έναν στην Ασία και μια δράση διατήρησης στη Μέση Ανατολή έως ότου επιτευχθεί νίκη σε ένα από τα δύο πρώτα θέατρα και οι δυνάμεις θα μπορούσαν να αναδιαταχθούν. Σήμερα, οι ΗΠΑ, προσπαθώντας να διατηρήσουν μια παγκόσμια παρουσία που αντικατοπτρίζει εκείνη του Ψυχρού Πολέμου, δεν είναι σε θέση να πολεμήσουν και να κερδίσουν ούτε μία μεγάλη σύγκρουση. Έχει μεγιστοποιήσει τις συμβατικές δυνατότητές της στην Ευρώπη, αναπτύσσοντας περίπου 100.000 στρατιώτες για την υποστήριξη του ΝΑΤΟ, το οποίο επέτρεψε στο συνδυασμένο στρατιωτικό δυναμικό μάχης να ατροφήσει σε σημείο που κανένα έθνος του ΝΑΤΟ δεν έχει βιώσιμη στρατιωτική ικανότητα. Η συλλογική ανικανότητα του ΝΑΤΟ είναι εμφανής στην Ουκρανία, όπου ένας ρωσικός στρατός βρίσκεται στη διαδικασία να νικήσει έναν εκπαιδευμένο και εξοπλισμένο από το ΝΑΤΟ ουκρανικό στρατό.
Στον Ειρηνικό, οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν το γεγονός ότι δεν διαθέτουν επαρκή στρατιωτική δύναμη για να υπερασπιστούν την Ταϊβάν ενόψει οποιασδήποτε πιθανής κινεζικής στρατιωτικής επιχείρησης. Έχουν σημειωθεί πρόοδοι στην ακρίβεια και τη φονικότητα των κινεζικών όπλων, συμπεριλαμβανομένων των νέων προηγμένων υπερηχητικών πυραύλων, οι οποίοι, θεωρητικά τουλάχιστον, θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τα συστήματα αεράμυνας των ΗΠΑ που προστατεύουν το κεντρικό στοιχείο της αμερικανικής προβολής ισχύος - την ομάδα μάχης του αεροπλανοφόρου. Αυτή η αδυναμία δεν περιορίζεται μόνο σε οποιαδήποτε πιθανή σύγκρουση με την Κίνα - το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ έχει αναπτύξει ομάδες μάχης αεροπλανοφόρων στα ανοικτά των ακτών του Λιβάνου, στον Περσικό Κόλπο και στην Ερυθρά Θάλασσα, όπου έχουν εμποδιστεί να συμμετάσχουν σε οποιαδήποτε αποφασιστική στρατιωτική επέμβαση από φόβο ότι οι πύραυλοι που εκτοξεύονται από τη Χεζμπολάχ, το Ιράν και τους Χούτι της Υεμένης θα μπορούσαν να βλάψουν ή να βυθίσουν το πιο ορατό σύμβολο της αμερικανικής στρατιωτικής δύναμης σήμερα.
Με προϋπολογισμό σχεδόν 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων, θα περίμενε κανείς ότι οι ΗΠΑ θα παρελαύνουν παγκοσμίως μέσω ενός στρατού που δεν υστερεί σε κανέναν όσον αφορά τις δυνατότητες και τη θνησιμότητα. Αντ 'αυτού, οι ΗΠΑ έχουν εκτεθεί ως αυτοκράτορας χωρίς ρούχα, του οποίου η γύμνια αποτελεί πηγή αμηχανίας σε μια παγκόσμια σκηνή που είχε συνηθίσει στη φινέτσα και τη φαντασμαγορία της αμερικανικής στρατιωτικής δύναμης. Η ταπείνωση του αμερικανικού ναυτικού στα χέρια των Χούτι δεν είναι παρά η πιο πρόσφατη εκδήλωση μιας τάσης που εκθέτει τη στρατιωτική αδυναμία των ΗΠΑ. Αυτή η τάση θα επεκταθεί μόνο το 2024.
φωτο: εθνικές σημαίες των χωρών BRICS
φωτο-- Οι σημαίες των κύριων μελών της ομάδας BRICS: Νότια Αφρική, Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα.
Χακάν Φιντάν
φωτο: BRICS Leaders 
